با سلام و درود فراوان به وبلاگ نویسان عزیز و خوانندگان محترم و همیشگی وبلاگ...راستش امروز خلاصه ی زندگی یه نفر رو گذاشتم نه فکر کنید داستانه یا دروغ عین حقیقت هستش...من ازشون اجازه گرفتم که این متنی رو که واسم فرستادن بذارم تو وبلاگ که دید شما هم نسبت به زندگی عوض بشه...این شخصی که شما میخواین درباره ش یه چیزایی بدونین...الان آدمیه که همه حرفشو قبول دارن و اگه توی یه جمعی حضور داشته باشه همه حرف اونو فقط قبول دارن...من شخصا وقتی خوندم دیدم من واقعا توی این دنیا هیچ مشکلی ندارم که بخوام به خاطرش دیگران رو هم ناراحت کنم...قبول میکنم سخته خودتونو بذارید جای این شخصیت واقعا قابل تحسین ولی سعی کنید درک کنید...حالا اگر دوست داشتین بگین تا بهشون بگم همه رو واسم بنویسه...

رفتن به کجا چکامه.... اصلآ خبر داری اونجا کجاست .... اصلآ میدونی وحشت چیه ... نه یه فیلم ترسناک میبینی اون وحشت نیست و قتی طعم تلخ وحشت رو میچشی که خوده خودت تنها باش روبرو شی ... بذار از 14 سالگیم بت بگم.... من سامی 14 سال داشتم که پدرم من رو برد عراق تحویل 3 نفر داد تا منو ببرن یونان ... تا ترکیه رفتیم 1 شب اونجا موندیم فرداش قرار بود بریم از راه دریا ... فردا شب اومد 1 نفرشون اونجا موند 2 تا شم باهام اومدن ... باید میرفتیم یه ده که به دریا نزدیکه اونجا قرار داشتن ... تو راه بودیم نصف شب ساعت حدود 3 بود که وسط جاده نگه داشتن ... بی راهه بود خاکی ... من رو آوردن پایین گفتن همینجا بمون و تکون نخور تا برگردیم ... میریم یه سرگوشی آب بدیم ... منم خیلی سردم بود بعد یه ربع از بالایه کوه یه نور دیدم داشتم زهره ترک میشدم ... کم کم اشکم اومد پایین من 14 سالم بود ... شاید باورت نشه ولی این حقیقته نه من،با خیلیا اینکارو کردن ... شروع کردن به تیر اندازی به طرف من ... می خواستن از شرم خلاص شن و پول رو حاپولی کنن .... منم ترسیده بودم شروع کردم به فرار کردن هرچی همرام بود دور انداختم .... آخرش جون سالم به در بردم ... و اگه دوروبره خودم رو دیدم ... زکی تو جنگلم ..... خلاصه بگم ... بعد 3 شب و 3 روز من یه نفر پیدام کرد ... میدونی کجا بود ؟؟؟؟ مرز ایران .... من از نفزتم از این کشور و از خونوادم و خیلی چیزا دیگه با اون مرده که پیدام کرده بود رفتم یعنی برنگشتم ایران و تو ده (ترکیه ) موندم تا با هزارتا خواهش از او خانواده که من رو ببرن استانبول ... که بردن واونجا با این سنم شروع کردم دنبال کار گشتن ... میدونی به چه امیدی ؟؟!!! پول جمع کنم برم اونور آب ... آره چکامه خانوم من 2 هفته اونجا بی سر پناه تو یه کشور غریب که حتی زبونشون هم نمیدونستم موندم بدون کار ... این 2 هفته رو چه جوری سر کردم بدون پول شاید خندت بگیره ... گدایی میکردم ... الان خجالت میکشم از گفتنش ولی گفتم تا روشن شی .... بعده 2 هفته کار پیدا کردم ( جمع کردن زباله های قابل بازیافت ) تا حالا گدا دیدی چقدر کثیفن منم اینجوری بودم .... تنم بو گند میداد 1 ماه 1 بار رنگه حموم رو میدیدم .... 1 سال کار کردم .... پول جمع شد ... رفتم پیش یه نفر که تو این یه سال باش آشنا شده بودم ... کشتی داشت .... آخه این کار رو هم همون واسم پیدا کرده بود خدا خیرش بده .... پول رو بش دادم هر چند کم بود ولی قبول کرد .... رفت یه لباس واسم آورد گفت اگه رسیدی یونان بت شک نکنن ...روز موعود اومد ... تو دریا بودیم بهترین خاطره ای که تو عمرم داشتم تموم سختی هام داشت به نتیجه میرسید .... 5 روز رو دریا بودیم ساحل از دور معلوم بود وای خدای من یعنی میشه ؟؟!!! همه شروع کردن به گریه کردن از خوشحالی ... از هر قبیله و طایفه ای باهامون بو د ( ژاپن . آفریقا . ایران تا دلت بخواد . و ..... ) حالا اینجا رو داشته باش .... نزدیک ساحل بودیم که یه دفعه پلیسهای دریایی سرو کلشون پیدا شد ناخدا از اون بالا گفت بپرین تو آب زود باشین... بپرییییییییییین .... اگه مارو میگرفتن بدبخت میشدیم .... دیپرت میشدیم یعنی تا آخره عمرمون نمیتونیم هیچ جای دنیا بریم ... از شانس من شنا خوب بلد بودم ... چکامه نبودی ببینی زنو بچه ها چطور میپریدن تو آب از ترس ... از وحشت ... چکامه شوخی نیست دریاست .... گفتم همه رفتن فقط من موندم .... چشام پر اشک بود پریدم .... از بالای کشتی واسمون چوب و فیبر انداختن ...... که یکیشونو گرفتم شروع کردم به پا زدن .... ساحل 1 کیلومتری فاصله داشت .... پلیسهای نامرد تیر اندازی میکردن از ترس توری پا میزدم که نگو ... وای سامی رسیدی من رسیدم .... رفتم لایه سنگهای کنار ساحل خودمو قایم کردم ... نزدیگیهای عصر بود هوا کم کم تاریک میشد ... شب رو همونجا لایه سنگها موندم ... میترسیدم ... هوا خیلی سرد بود .... صبح شد اومدم بیرون ... چکامه بگو چی جلو چشام بود ؟؟؟؟ جنازه ی زن و بچه ها و اونایی که شنا بلد نبودن یا که تیر خورده بودن .... ساحل خون بود .... خون .... گریه میکردم ... بعضی هارو میشناختم تو کشتی باشون رفیق شده بودم .... همشون مرده بودن ... همونجور پیاده رفتم تا به اسکله رسیدم .... خودم رو به لالی زده بودم تا کسی نفهمه من اینجایی نیستم و غریبم .... هرجور شد خودمو به یه شهر رسوندم و فرداش رفتم آتن یونان .... عجب کشوری بود عجب شهری ... انگار خواب میدیدم .... همون روز رفتم خودم رو تحویل UN دادم که مشکلاتم رو مطرح کنم و قابلیتها و هدفم رو بگم اگه قابل قبول باشه منو اونجا نگه میدارن تا یه کشور که به پناهنده ای با مشخصات من احتیاج داره قبول کنه .... که بعد 5 ماه قبول شدم اسپانیا .... آخره هفته پرواز داشتم ..... وای یعنی واقعیت داره ..... خلاصه رفتم اسپانیا ..... من تو یونان ورزشکار گفته بودم ( بریک دانس ) اونجا روم کار کردن و به نتیجه هم رسیدن .... 3 تا مقام آوردم .... هر بار که مقام میاوردم حقوق پناهندگیم رو زیاد میکردن .... الان اونجا وضعم خوبه .... حالا بعدش اونجا چه بلایی سرم اومد بماند D: ......چکامه جان اینایی که گفتم با حرف زدن چیزی نیست خودت رو بذار جای من گه وقتی گدایی میکردم چه حالی داشتم .... وقتی اون 2 نفر منو تو جنگل رها کردن چه حالی داشتم .... وقتی اون همه جنازه کنار دریا دیدم و من و چند نفر دیگه فقط جون سالم به در بردیم چه حالی داشتم .... اون 1 سالی که کار کردم اون هم چکاری چه حالی داشتم ... آخه منم آدم بودم چرا این همه سختی ... ولی چکامه حتی یک بار هم نگفتم خودکشی .... قوی باش .... ببخش اگه سرتم درد آوردم .... از دوست داشتنمه که دردم رو بت گفتم ... وگرنه کسی دوست نداره گذشته ی کثیف خودش رو تعریف کنه تا کلاسش بیاد پایین ولی من از اوناش نیستم .... خاکیم ....

نوشته شده در ساعت توسط چکامه|